Posle neuspelog četničkog ”napada” na bugarski garnizon u Svrljigu, septembpra 1943. godine, bugarska kaznena ekspedicija, pod komandom potpukovnika Nojeva, provalila je u neka svrljiška sela i započela još jednom fizički teror.
U Labukovu su, septembra meseca, zapalili dvadesetak pomoćnih zgrada.
Na dan 16. septembar, u Galibabincu je upala kolona iz bugarskog garnizona u Svrljigu, četa zvana ”Lomska”, pripadnika 15. lomskog puka, pod komandom poručnika Nikole Pandeva, potporučnika Jandrića i komandira čete, nekog majora. Popalili su oko 200 kuća, plevnji i ambara, vršili su pljačku i nasilja. Ubili su Jovana Dinića, Vojislava Bogdanovića, Vidoja Milosavljevića i Jovana Stojkovića, odane partizanske saradnike.
Na dan 11. oktobra iste godine, u Periš je upala jača bugarska kolona iz Svrljiga, koja je doterala i 10-15 ljudi, iz Miranovca. Sakupili su sve seljake iz Periša, a zatim izdvojili 13 ljudi i zatvorili ih kao taoce u jednoj pojati. Istog dana, u večernjim časovima, Bugari su ispred pojate prozivali jednog po jednog taoca. Iz pojate je prvi izašao Dragoslav Đorđević, koga su odmah streljali. Ostali taoci su, koristeći mrak, pobegli. Bugari su zatim zapalili pojatu i Dragoslava bacili u vatru, te je izgoreo. Stojana Nestorovića su ubili na kućnom pragu. Pri polasku iz sela zapalili su trećinu seoskih kuća i skoro sve pojate. Ovoga dana Bugari su upali i u Lukovo.
Upali su i u Niševac i uhapsili učitelja Boška Svetozarevića, četnika, bio mesec dana u niškom logoru i onda pušten kući. Tih novembarskih dana 1943. godine, sreski načelnik Pavle Viktorović na silu je sazvao javni zbor u Svrljigu, koji je obezbeđivala jedna bugarska četa pod komandom poručnika Nikole Pandeva. Bugari su, po spisku, koji im je dao sreski načelnik, tukli Svrljižane, optužujući ih da su partizanski saradnici. Tada je pretučen Svetozar Ristić iz Ribara.
U zločinačkom besu prema srpskom narodu i njegovoj oružanoj borbi za nacionalnu slobodu, Bugari su često krstarili drugim kolonama svrljiškim krajem i u crno zavijali svrljiška sele.
(Iz knjige ”Svrljiška brda i Vrh zeleni”)
